Rabindranath Tagore
Spis rzeczy
Ostatnie pieśni [40]
▲Jeśli nie odpowiadają na twoje wezwanie, idź sam,
Jeśli boją się i trwają skuleni twarzą do ściany,
O! nieszczęsny,
Miej umysł otwarty i mów to sam.
Jeśli przecz się odwrócą i zostawią cię samego, gdy idziecie przez puszczę,
O! nieszczęsny,
Krusz ciernie pod sobą
I po krwią znaczonym szlaku idź sam.
Jeśli w górę nie podniosą światła,
Gdy noc jest burzą zmącona,
O! nieszczęsny,
Zapal piorunowym bólu płomieniem swoje serce
I niech płonie samotne.
Ogrodnik [20]
▲Dzień w dzień przychodzi, aby znowu odejść.
Idź i oddaj mu, przyjaciółko, kwiat z moich włosów.
Jeśli cię zapyta, kto go przysłał, zaklinam, nie zdradzaj mojego imienia,
ponieważ on przychodzi tylko, aby znów odejść.
Usiadł w kurzu pod drzewem.
Przyjaciółko, uściel mu tam miejsce z kwiatów i liści.
Oczy jego są smutne i smutek budzą w mym sercu.
Nie wyjawiaj mi, co go dręczy; przychodzi tylko, aby znów odejść.
Ostatnie pieśni [10]
▲Zdawało mi się, że mam jej coś do powiedzenia, kiedy oczy nasze zetknęły się po drodze.
Lecz odeszła, i oto kołysze się dniem i nocą
Jak próżnująca łódź na fali każdej z godzin
To co miałem jej do powiedzenia.
Jak gdyby się unosiło w chmurach jesiennych w niekończącym się poszukiwaniu,
Jak gdyby się rozchylało w wieczornych kwiatach.
Jakby tych zagubionych słów szukało w świetle zachodu.
Jak świetliki pełga mi w sercu i znaczenie swe próbuje dojrzeć
W zmierzchu rozpaczy
To co miałem jej do powiedzenia.
Na morskich wybrzeżach
▲Na wybrzeżach bezkresnych światów spotykają się dzieci.
Nieskończone niebo trwa bez ruchu nad głową, a nie znająca spoczynku woda wciąż się burzy. Na morskich wybrzeżach światów dzieci spotykają się, krzycząc i tańcząc.
Wznoszą z piasku swoje budowle i bawią się pustymi muszlami. Z opadłymi liści robią łódeczki i ze śmiechem puszczają je na ogromną topiel. Dzieci bawią się na wybrzeżach światów.
Nie umieją pływać, nie umieją zarzucać sieci. Poławiacze nurkują po perły, kupcy płyną na swych żaglowcach, a dzieci zbierają kamyczki i znowu j rozrzucają. Nie szukają ukrytych skarbów, nie umieją zarzucać sieci.
Morze wzbiera ze śmiechem i połyskuje blady uśmiech plaży. Śmiercionośne fale śpiewają dzieciom niezrozumiałe ballady, całkiem jak matka, kołysząca w hamaku niemowlę. Morze bawi się z dziećmi i połyskuje blady uśmiech plaży.
Na wybrzeżach bezkresnych światów spotykają się dzieci. Burza błądzi w bezdrożach nieba, okręty giną w bezdrożach wód, śmierć krąży, a dzieci się bawią. Na wybrzeżach bezkresnych światów odbywa się wielkie spotkanie dzieci.
Rabindranath Tagore (রবীন্দ্রনাথ ঠাকুর, 1861–1941)
Właściwie Rabindranath Thakur, syn D. Tagore, indyjski pisarz i filozof tworzący w języku bengalskim, kompozytor i malarz. W swojej twórczości nawiązywał do tradycji literackiej i filozoficznej, a także folkloru. Odegrał ogromną rolę w kształtowaniu się nowoczesnej literatury Indii, wywarł wpływ na życie społeczne swego kraju.
Znany i ceniony w świecie autor licznych zbiorów wierszy, m.in.: Sonar tari (1896), Gitańdźali (1910, wydanie polskie pt. Pieśni ofiarne 1913, Nagroda Nobla 1913), Ogrodnik (1914, wydanie polskie 1915). Polskie wybory poezji: Podszepty duszy. Dar miłującego (1923), Zbłąkane ptaki oraz inne poezje (1961). Dramaty, np.: Król ciemnej komnaty (1910, wydanie polskie 1921), Poczta (1913, wydanie polskie 1958), Chitra (1916, wydanie polskie 1919). Powieści społeczno-obyczajowe i moralistyczne, m.in.: Noc ziszczenia (1903, wydanie polskie 1922), Dom i świat (1915, wydanie polskie 1927).
Polskie wybory nowel, np.: Głodne kamienie (1923), Taniec siedmiu zasłon (1977). Autobiografia Wspomnienia. Błyski Bengalu (1911, wydanie polskie 1923) i obfita publicystyka. Także autor muzyki do wielu swoich wierszy oraz rysunków i dzieł malarskich.
Jako pedagog założył 1901 w Śantiniketanie (Wschodni Bengal) eksperymentalną szkołę, w której stosował zarówno indyjskie, jak i europejskie metody wychowawcze, przekształconą 1921 w Viśva Bharat University (od 1951 uniwersytet państwowy). ▲
blog comments powered by Disqus