Spis rzeczy

• * * * [oślepłam odkąd jej nie ma]
• * * * [z tęsknoty pisze się wiersze]
• * * * [o moim domu]
• * * * [Jestem z upływającej wody]
• * * * [powlokłam lakierem paznokcie]
• * * * [Kto potrafi]
• * * * [ślad zniknie z mojej skóry]
• * * * [zawsze kiedy chcę żyć krzyczę]
• * * * [ciekawy jest przylądek wszelakiej nadziei]
• * * * [kiedy umrę kochanie]
• O autorce...

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

Halina Poświatowska [z domu Myga] (1935-1967)

Polska poetka i prozaik. Urodziła się 9 VII 1935 w Częstochowie, zmarła podczas powtórnej operacji 11 X 1967 w Krakowie. Ukończyła studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzupełnione w Smith College w Northampton (USA). Debiutowała w 1956 na łamach Gazety Częstochowskiej. W 1958 przebywała Stanach Zjednoczonych wzwiązku z przebytą tam operacją serca. Po powrocie z USA była asystentem w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pośmiertnie przyznano jej za całokształt twórczości nagrodę "Pierścienia" (1967).

Jej poezja zyskała uznanie krytyków i nadal trwającą popularność. Poruszała problemy miłości i śmierci, uprawiała poezję sensualistyczną, a jednocześnie nasyconą filozoficzną refleksją egzystencjalną w zbiorach: Hymn bałwochwalczy (1958), Dzień dzisiejszy (1963), Oda do rąk (1966), Jeszcze jedno wspomnienie (1968). Proza biograficzna Opowieść dla przyjaciela (1967) stanowi autokomentarz do twórczości i postawy życiowej poetki, usiłującej afirmować życie na przekór śmierci. Także m.in.: Wiersze wybrane (1975, ostatnie wydanie 1993 wznawiane), Poezje wybrane (1976), wybory: Trzeba iść (1987), Wiersze nieznane, wiersze zapomniane... (1993), Jest cała ziemia samotności... (1993).

Głównymi motywami jej poezji były przeplatające się wzajemnie miłość i śmierć. Świadoma swej kruchości Poświatowska dawała wielokrotnie wyrazy sprzeciwu wobec nieugiętego losu. Ubolewała nad niedoskonałością ludzkiego ciała, ale i umiała wykorzystać każdy moment przemijającego życia. W swych utworach nie pomijała także swojej kobiecości, pisała o sobie i innych kobietach, kobietach-bohaterkach. Wszystko to osadzone było w głębokich przemyśleniach filozoficznych. Poezja Haliny Poświatowskiej stanowi studium natury ludzkiej, kobiety pragnącej miłości i kobiety świadomej swej śmierci. ▲