Ernest Bryll
* * *
▲Uczyć się być mężczyzną, z dzieciństwa odchodzić
Gryźć ziemię, dyszeć i znów się podnosić
Jakby się nowy człowiek w nas narodził
Krwią i potem opływał o litość nie prosił…
Cóż...
▲Cóż, mężczyzna nie płacze. Tego się nauczyłem
Od samego dzieciństwa. Coraz bardziej sucho
Miałem pod powiekami. I wzrok był ostrzejszy
I oddech spokojniejszy i świat jakby mniejszy
I mój głos w świecie nie brzęczał tak krucho
Cóż, mężczyzna nie płacze - bo zna swoją bezsiłę
Uczy się milknąć i w ciemność odchodzić
Przyjaciół nie mieć z wrogami się godzić
I tęsknić za łzą jedną co by z bożą łaską
Popłynęła mu z oczu zamiast ziaren piasku
Ernest Bryll (1935-)
Polski poeta, prozaik, dramatopisarz, tłumacz. Członek redakcji m.in., Współczesności, kierownik zespołu filmowego Kamera, dyrektor Instytutu Kultury Polskiej w Londynie, kierownik literacki zespołu filmowego Silesia, ambasador RP w Irlandii. Przedstawiciel pokolenia 1956 (lub tzw. pokolenia Współczesności), wyrażał w swojej poezji jego problemy i frustracje (Wigilie wariata 1958, Autoportret z bykiem 1960).
Atakował tradycję sarmatyzmui zaściankowości, ale cenił patriotyzm i myślenie obywatelskie, konfrontując przeszłość i teraźniejszość. Liczne nawiązania do romantyzmu, nie pozbawione sarkazmu i ironii. Pisał również dramaty, m.in.: Rzecz listopadowa (1968), Kurdesz (1969), Życie jawą (1972), widowisko pastorałkowe Po górach, po chmurach (1969), mikropowieści i opowiadania Studium (1963), Ciotka (1964), Jałowiec (1965), Gorzko, gorzko (1964), śpiewogra Na szkle malowane (1970). Przekłady z literatury czeskiej i irlandzkiej.▲